Evaluatiedingen

Soms begint een dag erg mooi en eindigt hij niet op een manier die je graag zou willen…. dit heb je in allerlei maten en vormen…..

Afgelopen zondag was zo een dag. Wat mooi begon: op de SUP (Stand Up Paddle board)  naar het strandje bij ons in de buurt, de kinderen spelen met andere kinderen op het strand, wij kletsen met vrienden met wie we afgesproken hadden, raketten (omgebouwde petflessen) afschieten met een zelfgebouwde raket installatie, de kinderen waterskiën op een kinder-waterski-set die je kan voorttrekken (lees: papa keihard rennen door het ondiep water en de kinderen voorttrekken: de ultieme zondag work-out), beetje eten en wat drinken: kortom perfect in combinatie met een lekkere temperatuur en een klein zonnetje.

Onze kinderen moeten altijd hun zwembandjes om op het strandje. Dit is gerust het eerste wat we doen als we van de fiets afstappen, want kinderen zijn vliegensvlug en met vier kom je vaak handen of ogen tekort. Dit keer hadden Anne en Lars hun zwemvest nog aan vanwege de SUP tocht naar het strandje. Anne ging met mij en mijn vriendin met haar zoon mee voor nog een rondje op de SUP. Veel lol, lekker weer, zalig. De jongens bleven op het strand om nog meer raketten af te schieten. Lars in zijn zwemvest, want in zijn peuterdrift had hij geen zin in zijn zwembandjes.

Nu komt het ‘had ik maar’ te voorschijn,…. hadden we maar zwembandjes om gedaan, had ik maar 2 kinderen meegenomen op de SUP in plaats van 1, had ik maar niet gaan SUPpen, hadden we maar ogen in ons achterhoofd gehad, hadden de oudste twee maar geen onenigheid gehad, tja, zo kan je nog wel even door gaan…..

Maar wat er toen gebeurde is iets wat je als ouder nooit meer hoopt mee te maken. Thijs en Stijn hadden wat onenigheid wie er aan de beurt was voor het afschieten van de raket. Ze vonden in hun kleuter(eigen)wijsheid dat zij wel mochten, maar dat Lars niet mocht. In het ogenblik van de correctie op hun uitspraak en gedrag heeft Lars zijn kans gegrepen, snel een pet-fles raket gepakt en die willen vullen in het water. In zijn peuter(eigen)wijsheid heeft hij besloten om dit in het diepere gedeelte te doen. Hiervoor moet je over een lijntje met ballen in het water, een duidelijke scheidingslijn tussen water waar je als kind kan staan en water wat iets dieper is.

Er is een duidelijke regel,….niet over de lijn totdat je een zwemdiploma hebt. Helaas zijn Anne en Lars allebei in een alles ontdekkende en uitproberende fase. Een combinatie van: ik ben twee en zeg nee met ik ben drie en luister lekker nie. We hebben ze afgelopen week al meerdere malen achter de lijn vandaan gevist en zelfs in een denkbeeldige hoek op het strand gezet. Met vleugeltjes om kan je er makkelijk overheen zwemmen. Maar met een zwemvest lukt dat niet. Iets wat we nu allemaal weten. Met een zwemvest blijft de gesp van het zwemvest hangen op de ballen-lijn…. met alle gevolgen van dien.

In de 1 a 2 minuten dat er even niet gekeken is, heeft Lars zijn kans gegrepen. Hij is over het gras en zand gerend, door het ondiepe water ‘gezwommen’ en heeft zelfs een poging gedaan om over de ballen-lijn te zwemmen. Daar is hij helaas op blijven hangen en werd hij gezien door Marcel en Rens. Een snelle ren door het water en een hard klap op zijn rug brachten Lars weer bij. Tijdens het knuffelen in de handdoek op schoot is hij ineens wel erg suf en slaperig.

Op dat moment loop ik het strand op en besluiten we snel naar de huisartsenpost te rijden. Even de longen luisteren op de HAP was mijn gedachte. Al lopend ben ik aan het bellen met de HAP en worden we gelijk doorverwezen naar 112. Bij 112 vragen ze naar mijn locatie, want de ambulance komt eraan. Weet je wat mijn gedachte toen was…. 112, ambulance, dat is toch niet nodig? Hij is bij, heeft gehuild en is alleen maar iets suf…. raar he. Ik was er wel bij, maar toch niet….

In de ambulance zijn we heel snel naar het ziekenhuis gebracht. Hier is hij op alles onderzocht en moest hij ook blijven ter observatie. Wat bizar is dat zeg, alles staat ineens op zijn kop. Gelukkig hebben we hele lieve mensen om ons heen die gelijk voor de andere kinderen zorgden, was er heel aardig en kundig personeel in de ambulance en in het ziekenhuis en kwam Lars gelukkig steeds meer bij. We zijn uiteindelijk 2 nachten in het ziekenhuis gebleven vanwege een preventief infuus met antibiotica. Bloedwaardes, zuurstof gehalte in het bloed, bloeddruk, harstslag en zijn organen zijn allemaal goed. We waren er heel erg op tijd bij, waarschijnlijk is er wel veel zwemwater gedronken en weinig in de longen gekomen. Waarschijnlijk was hij out gegaan door de inspanning en stress, iets wat op het strandje en in de rest van de middag nog doorwerkte. GELUKKIG, want een bijna verdrinking of een verdrinking is iets wat we nooit meer hopen mee te maken. Dat zwemvest mag nooit meer aan op het strandje.

Iets wat als een prachtige dag begon heeft ons leven even helemaal op zijn kop gezet. Gelukkig is alles goed, gelukkig is er bijna tot geen zuurstof tekort geweest, gelukkig is er geen schade in zijn organen, gelukkig is Lars nog steeds een zeer levendig en ondeugend jongentje. Alhoewel de fase van grote peutereigenwijsheid, slecht werkende oren en zeer groot stemgeluid best snel voorbij mag gaan…… haha. De komende dagen gaan we weer door met het dagelijks leven, maar het geeft allemaal even stil gestaan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s